کوتاه و خودمونی

می زنن تو گوشمون،تا میایم یه چیزی بگیم با خنده می زنن توی اون یکی گوش. آخرش هم با یه بستنی کیم راضی می شیم به شون چیزی نگیم.ازشون هم بابت اون بستنی تشکر می کنیم.چه راحت. چه قدر خوبه که کینه ای نیستیم!!!؟ که با عاطفه ایم. مهربونیم...

چه ساده احساسات و تمرکز و عقل و هم چی مون رو به بازی می گیرن و اصلا نمی فهمیم که چی به چی شد!!

می خندیم... سعی می کنیم بخندیم ... فقط می خندیم... چون بهمون گفتن :" بخندی یعنی شاد شادی،پس بخند!!". اما نگفتن کی بخند. کی اخم کن. و کی اعتراض.

چه قدر یاد آل احمد می افتم که از این مسئله گاهی اوقات نوشته هاش بوی اشک می داد...

ای بابا...

بالا بریم پاییم بیایم،جالب ترین انسان های روی کره ی زمین به شمار میریم.